Shloka 8
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ततो विददह्ुमानोऊहं प्रविष्टो5म्भस्तदानघ । अविज्ञानादमर्षाच्च भास्करस्य महात्मन:,निष्पाप नरेश! सरस्वतीके प्रवेश करते ही मैं तापसे जलने लगा और जलनमें घुस गया। महात्मा भास्करकी महिमाको न जानने तथा अपनेमें सहनशीलता न होनेके कारण मुझे उस समय विशेष कष्ट हुआ था
tato vidadahumāno ’haṁ praviṣṭo ’mbhas tadānagha | avijñānād amarṣāc ca bhāskarasya mahātmanaḥ ||
Dann, o Schuldloser, trat ich—von innerer Glut verzehrt—in das Wasser. In jener Stunde litt ich heftig, weil ich die Größe des edlen Bhāskara nicht erkannte und weil es mir an Duldsamkeit und Selbstbeherrschung mangelte.
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Ignorance of another’s true greatness and the absence of forbearance lead to needless suffering; ethical maturity requires understanding (jñāna) and patience (kṣamā/amarṣa-tyāga).
Yājñavalkya describes a moment of intense distress—feeling as if burning—after which he enters water; he attributes his suffering to not recognizing Bhāskara’s greatness and to his own intolerance.