सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् । कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम्,उन्होंने देखा, राजकुमार प्राणशून्य होकर आकाशसे गिरे हुए चन्द्रमाकी भाँति पड़ा है। उसका सारा रक्त बाघके द्वारा पी लिया गया है और वह आनन्दहीन हो गया है
sa dadarśa śayānaṃ taṃ gatāsuṃ pītaśoṇitam | kumāraṃ vigatānandaṃ niśākaram iva cyutam ||
Er erblickte den Prinzen dort hingestreckt — leblos, das Blut ausgesogen. Aller Freude beraubt lag er da, gefallen wie der Mond, der aus dem Himmel stürzt.
पर्वत उवाच