Shloka 27
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
चोदयामास तद् वस्ं दिव्यास्त्रं मूर्तिमत् स्थितम् व्याप्रो भूत्वा जहीम॑ त्वं राजपुत्रमिति प्रभो,प्रभो! इन्द्रने मूर्तिमानू होकर सामने खड़े हुए अपने दिव्य अस्त्र वज़से कहा--“वज्र! तुम बाघ बनकर इस राजकुमारको मार डालो। जैसा कि इसके विषयमें पर्वतने बताया है, बड़ा होनेपर सूृंजयका यह पुत्र अपने पराक्रमसे मुझे परास्त कर देगा”
codayāmāsa tad vāsam divyāstram mūrtimat sthitam vyāghro bhūtvā jahīmaṁ tvaṁ rājaputram iti prabho
Da stachelte Indra seine göttliche Waffe, den Vajra, an, der leibhaftig vor ihm stand: „O Vajra, werde zum Tiger und erschlage diesen Königssohn.“ Als Beweggrund nannte er die Furcht vor der Zukunft: „Wenn er herangewachsen ist, wird dieser Sohn Śṛñjayas mich durch seine Kraft besiegen.“
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical failure: fear and rivalry can drive one to weaponize divine power for adharma—attempting to kill an innocent heir to prevent a predicted future defeat. It implicitly warns that foresight used for self-preservation at the cost of innocence corrupts both intent and action.
Parvata addresses a personified divine weapon (understood in the Gita Press gloss as Indra’s Vajra) and commands it to transform into a tiger and kill a prince, because Parvata believes that when the boy grows up—being Sṛñjaya’s son—he will overcome Parvata by his valor.