Shloka 37
न वै देवा हीनसत्त्वेन तोष्या: सर्वाशिना दुष्कृतकर्मणा वा । सत्यव्रता ये तु नरा: कृतज्ञा धर्मे रतास्तै: सह सम्भजन्ते,सत्त्वमुणसे रहित और सब कुछ भक्षण करनेवाले पापाचारी मनुष्य देवताओं को संतुष्ट नहीं कर सकते। जो मनुष्य नियमपूर्वक सत्य बोलनेवाले, कृतज्ञ और धर्मपरायण हैं, उन्हींके साथ देवता स्नेह-सम्बन्ध स्थापित करते हैं
na vai devā hīna-sattvena toṣyāḥ sarvāśinā duṣkṛta-karmaṇā vā | satya-vratā ye tu narāḥ kṛtajñā dharme ratās taiḥ saha sambhajante ||
Die Götter sind nicht zufrieden mit einem Menschen von mangelhaftem Wesen, noch mit einem, der alles unterschiedslos verschlingt, noch mit einem, der von bösen Taten lebt. Vielmehr knüpfen die Götter Bande des Wohlwollens mit jenen Menschen, die in der Wahrheit diszipliniert sind, dankbar für das Empfangene und dem Dharma ergeben.
हंस उवाच
Educational Q&A
Divine favor is not won by mere appetite, power, or outward acts when one lacks virtue; it comes through inner moral quality—truthfulness, gratitude, and steadfast commitment to dharma.
Hamsa (the swan-sage) instructs the listener that the gods do not align themselves with morally degraded, indiscriminate, or sinful people; instead, they associate with those who live by truth, gratitude, and righteous conduct.