Shloka 36
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
तात! जो समस्त प्राणियोंको दीपकके समान स्नेहसे संवर्धन करनेयोग्य मानता है और उन्हें स्नेहभरी दृष्टिसे देखता है एवं जो समस्त विषयोंकी ओर कभी दृष्टिपात नहीं करता, वह परलोकमें सम्मानित होता है ।। सानन््त्वेनान्नप्रदानेन प्रियवादेन चाप्युत । समदुःखसुखो भूत्वा स परत्र महीयते,जो सब लोगोंको सान्त्वना प्रदान करता, भूखोंको भोजन देता और प्रिय वचन बोलकर सबका सत्कार करता है, वह सुख-दुःखमें सम रहकर (इहलोक और) परलोकमें प्रतिष्ठित होता है
tāta! yaḥ samasta-prāṇi-gaṇaṁ dīpaka-sadṛśaṁ snehena saṁvardhanīyaṁ manyate, tān ca snehapūrṇayā dṛṣṭyā paśyati, yaś ca sarva-viṣayān prati kadācit dṛṣṭipātaṁ na karoti, sa paraloke sammānitaḥ bhavati. sāntvenānna-pradānena priya-vādena cāpy uta, sama-duḥkha-sukho bhūtvā sa paratra mahīyate.
Parāśara sprach: „Mein Kind, wer alle Lebewesen für würdig hält, mit Zuneigung genährt zu werden—wie man eine Lampe sorgsam hütet, damit sie nicht erlischt—und sie mit liebevollem Blick betrachtet, ohne je die Augen auf die Gegenstände der Sinne zu richten, der wird in der jenseitigen Welt geehrt. Und wer andere tröstet, den Hungrigen Speise gibt und freundlich spricht, indem er alle achtet—gleichmütig in Leid und Freude—der gewinnt Ansehen hier und wird dort erhöht.“
पराशर उवाच
Educational Q&A
True dharma is expressed through universal compassion and self-restraint: nurture all beings with affectionate care, avoid fixation on sense-objects, comfort others, feed the hungry, speak kindly, and remain even-minded in pleasure and pain—such conduct brings honor in this life and exaltation after death.
In Śānti Parva’s instruction on righteous living, the sage Parāśara addresses a listener as “tāta” and summarizes the virtues that lead to esteem: loving regard for all creatures, detachment from sense-enjoyments, charitable giving (especially food), consoling conduct, gentle speech, and equanimity, with the promised fruit of honor in the next world.