Shloka 26
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
न चैशि: पुण्यकर्माणो युज्यन्ते चाभिसंधिजै: । एवंविधैश्व बहुभिरपरै: प्राकृतेरपि,पुण्यकर्म करनेवाले मनुष्य इस तरहके उपायोंसे प्राण नहीं देते तथा ऐसे-ऐसे दूसरे अधम उपायोंसे भी उनकी मृत्यु नहीं होती
na caiśiḥ puṇyakarmāṇo yujyante cābhisaṃdhijaiḥ | evaṃvidhaiś ca bahubhir aparaiḥ prākṛter api ||
Parāśara sprach: Wer sich verdienstvollen Taten weiht, findet sein Ende nicht durch künstlich ersonnene, listig ausgeheckte Machenschaften; und er geht auch nicht durch viele andere derart niederträchtige Mittel zugrunde, die aus der gewöhnlichen, weltlichen Natur entspringen. Der Vers betont eine ethische Sicht: Ein Leben, das in Tugend gründet, wird nicht leicht durch kleinliche Ränke und unwürdige Strategeme gestürzt.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a person established in puṇya (merit/virtue) is not easily destroyed by calculated plots or ignoble, low methods; ethical living is presented as a protective moral force against petty malice.
Parāśara is speaking in a didactic context within Śānti Parva, offering moral instruction about the resilience of the virtuous and the limited power of deceitful contrivances against those committed to righteous conduct.