Shloka 75
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
चषाले यस्य सौवर्णे तस्मिन् यूपे हिरण्मये । ननुतुर्देवगन्धर्वा: घट सहस्रनाणि सप्तधा,“उनके उस सुवर्णमय यूपमें जो सोनेका चषाल (घेरा) बना था, उसके ऊपर छ: हजार देवगन्धर्व नृत्य किया करते थे। वहाँ साक्षात् विश्वावसु बीचमें बैठकर सात स्वरोंके अनुसार वीणा बजाया करते थे। उस समय सब प्राणी यही समझते थे कि ये मेरे ही आगे बाजा बजा रहे हैं
caṣāle yasya sauvarṇe tasmin yūpe hiraṇmaye | nanutur devagandharvāḥ ghaṭa-sahasraṇāṇi saptadhā |
Vāyu sprach: „Auf jenem goldenen yūpa, umschlossen von einer goldenen caṣāla, tanzten Scharen von Devas und Gandharvas in mannigfachen Maßen. Dort saß Viśvāvasu selbst in der Mitte und spielte die vīṇā nach den sieben Tönen. In jenem wunderbaren Opfer meinte jedes Wesen, die Musik werde allein für es dargeboten.“
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous, well-performed sacrifice and patronage of sacred rites are portrayed as generating a harmony that benefits all—so much so that each being feels personally included. Ethically, it underscores the ideal of actions that create shared auspiciousness rather than private gain.
Vāyu describes a magnificent sacrificial setting: a golden yūpa adorned with a golden caṣāla, where Devas and Gandharvas dance, and the Gandharva Viśvāvasu plays the vīṇā according to the seven notes, creating an all-encompassing, universally felt celebration.