Shloka 147
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
न ते मोघं विप्रलप्तं महर्षे दृष्टवैवाहं नारद त्वां विशोक: | शुश्रूषे ते वचन ब्रह्मवादिन् न ते तृप्याम्यमृतस्थेव पानात्,महर्षि नारद! आपने जो कुछ कहा है, आपका यह उपदेश व्यर्थ नहीं गया है। आपका दर्शन करके ही मैं शोकरहित हो गया हूँ। ब्रह्मवादी मुने! मैं आपका यह प्रवचन सुनना चाहता हूँ और अमृतपानके समान उससे तृप्त नहीं हो रहा हूँ
na te moghaṃ vipralaptaṃ maharṣe dṛṣṭa-vaivāhaṃ nārada tvāṃ viśokaḥ | śuśrūṣe te vacanaṃ brahma-vādin na te tṛpyāmy amṛtasyeva pānāt, maharṣi nārada ||
Yṛñjaya sprach: „O großer Seher Nārada, deine Worte waren nicht vergeblich. Schon durch deinen Anblick bin ich frei von Kummer geworden. O Verkünder des Brahman, ich wünsche deine Rede zu hören; wie einer, der Nektar trinkt, werde ich ihrer nicht satt.“
यृंजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the transformative power of a realized teacher’s presence and instruction: true spiritual discourse is not ‘in vain’ but removes grief, and the listener’s proper response is eager, sustained śravaṇa—listening with reverence—so that wisdom can take root and guide dharmic living.
Yṛñjaya addresses the sage Nārada, affirming that Nārada’s counsel has had immediate effect: merely seeing him has dispelled Yṛñjaya’s sorrow. He then requests to hear more, saying that the teaching is so nourishing that he cannot be satisfied by it, like one who keeps drinking nectar.