Shloka 13
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
स तु बद्धाञज्जलिं सत्यमयाचद्धरिण: पुनः । सत्येन स परिष्वज्य संदिष्टो गम्पतामिति,सत्य सावित्रीदेवीकी ओर हाथ जोड़कर खड़ा था। इतनेहीमें उस हरिणने पुनः अपनी आहुति देनेके लिये याचना की। सत्यने मृगको हृदयसे लगा लिया और बड़े प्यारसे कहा --तुम यहाँसे चले जाओ'
sa tu baddhāñjaliṃ satyam ayācad dhariṇaḥ punaḥ | satyena sa pariṣvajya saṃdiṣṭo gampatām iti ||
Mit gefalteten Händen in ehrfürchtiger Haltung stand Satyam da und flehte den Hirsch abermals an. Doch der Hirsch bat erneut, als Opfergabe dargebracht zu werden. Satyam umarmte ihn von Herzen und wies ihn mit liebevoller, doch bestimmter Stimme an: „Geh von hier fort.“
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma expressed as compassion and restraint: even when a creature seeks self-offering, the righteous response is to protect life, respond with empathy, and guide away from harm.
Satyam stands with folded hands, pleading with the deer; the deer again asks to be given as an oblation. Satyam embraces it and gently orders it to leave, signaling protection rather than acceptance of the deer’s self-sacrificial request.