Shloka 39
पापात्म-धर्मात्म-लक्षणम् तथा निर्वेदेन मोक्षमार्गः | Marks of the Sinful and the Righteous; Dispassion (Nirveda) as a Path to Liberation
स्त्रिया हि परमो भर्ता दैवतं परमं स्मृतम् तस्यात्मना तु सदृशमात्मानं परमं ददौ,'सत्रीके लिये पति ही परम आदरणीय है, वही उसका सबसे बड़ा देवता माना गया है। मेरी माताने ऐसे पुरुषको आत्मसमर्पण किया है, जो शरीरसे, वेशभूषासे पिताजीके समान ही था
striyā hi paramo bhartā daivataṁ paramaṁ smṛtam | tasyātmanā tu sadṛśam ātmānaṁ paramaṁ dadau ||
Bhīṣma sprach: „Für eine Frau gilt der Gatte als der höchste Herr; man gedenkt seiner als ihrer höchsten Gottheit. Darum gibt sie ihr eigenes Selbst — ihren höchsten Besitz — dem hin, der ihm an Gestalt (und Identität) gleicht.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse states a traditional dharma-ideal: a wife’s highest reverence is directed toward her husband, who is treated as her supreme ‘daivata’ (object of sacred regard). It frames marital fidelity and self-giving as a central ethical norm within the householder order.
In Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma is explaining a principle of household conduct and women’s dharma. He emphasizes the culturally authoritative view that a wife entrusts her very self to the husband, understood as her primary protector and revered figure.