ये स्वधर्मादपेतेभ्य: प्रयच्छन्त्यल्पबुद्धय: । शतं वर्षाणि ते प्रेत्य पुरीषं भुज्जते जना:,“जो मन्दबुद्धि मानव अपने धर्मसे गिरे हुए मनुष्योंको धन देते हैं, वे मरनेके बाद सौ वर्षोंतक विष्ठा भोजन करते हैं
ye svadharmādapetebhyaḥ prayacchanty alpabuddhayaḥ | śataṃ varṣāṇi te pretya purīṣaṃ bhuñjate janāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Die von geringem Urteilsvermögen, die (Reichtum oder Unterstützung) Menschen geben, die von ihrem eigenen Dharma abgefallen sind—nach dem Tod, so heißt es, essen sie hundert Jahre lang Unrat. Der Vers warnt: Wohltätigkeit, die den Unrechten gilt und dazu dient, Adharma zu nähren, wird ethisch befleckt und bringt schmerzliche Folgen statt Verdienst.
वैशम्पायन उवाच
Charity is not automatically meritorious; it must be guided by discernment and dharma. Supporting those who have abandoned righteous conduct is portrayed as enabling adharma, bringing severe posthumous suffering rather than spiritual merit.
Vaiśampāyana delivers a moral injunction within the didactic discourse of the Śānti Parva, emphasizing standards for righteous giving and warning of karmic consequences when gifts are misdirected toward the dharma-fallen.