Shloka 1
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
अपन क्राता छा अर: चतुर्विशो$ध्याय: व्यासजीका युधिष्ठिरको राजा हयग्रीवका चरित्र सुनाकर उन्हें राजोचित कर्तव्यका पालन करनेके लिये जोर देना वैशम्पायन उवाच पुनरेव महर्षिस्तं कृष्णद्वैपायनो मुनि: । अजातशत्रुं कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! श्रीकृष्णद्वैपायन महर्षि व्यासजीने अजातशत्रु कुन्तीकुमार युधिष्ठिरसे पुन: इस प्रकार कहा--
Vaiśampāyana uvāca: punar eva maharṣis taṃ kṛṣṇadvaipāyano muniḥ | ajātaśatruṃ kaunteyam idaṃ vacanam abravīt ||
Vaiśampāyana sprach: Da wandte sich abermals der große Seher, der Weise Kṛṣṇa-Dvaipāyana (Vyāsa), an Ajātaśatru—Yudhiṣṭhira, den Sohn Kuntīs—und sprach diese Worte. Der Bericht rahmt Vyasas erneute Unterweisung des Königs, ihn zur standhaften Erfüllung des rājadharma, der königlichen Pflicht, zu drängen—gegründet auf ethischer Selbstzucht und Verantwortung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse introduces a renewed cycle of instruction: Vyāsa again addresses Yudhiṣṭhira, signaling continued emphasis on rājadharma—ethical governance, responsibility, and disciplined adherence to duty after the turmoil of war.
The narrator Vaiśampāyana reports that Vyāsa (Kṛṣṇa-Dvaipāyana) once more speaks to Yudhiṣṭhira (called Ajātaśatru and Kaunteya), setting up the next counsel or discourse within Śānti Parva.