Shloka 37
Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
यत् तमोपहतं चित्तमाशु संहारम ध्रुवम् । करोत्युपरमं काये तदाहुस्तामसं बुधा:,सुषुप्तिकालमें जब चित्त तमोगुणसे अभिभूत होकर अपने प्रवृत्ति और प्रकाश- स्वभावका शीघ्र ही संहार करके थोड़ी देरके लिये इन्द्रियोंके व्यापारको बंद कर देता है, उस समय शरीरमें जो सुखकी प्रतीति होती है, उसे विद्वान् पुरुष तामस सुख कहते हैं
yat tamopahataṁ cittam āśu saṁhāram dhruvam | karoty uparamaṁ kāye tad āhus tāmasaṁ budhāḥ ||
Bhishma sprach: „Im Tiefschlaf, wenn der Geist vom Dunkel (tamas) überwältigt ist, zieht er sich rasch und unweigerlich zurück, löscht Tätigkeit und Bewusstseinslicht und bringt für kurze Zeit im Körper das Wirken der Sinne zum Stillstand. Das angenehme Empfinden, das dann entsteht, nennen die Weisen ‘tamasisches Glück’: ein Trost, der nicht aus Klarheit oder Tugend stammt, sondern aus Betäubung und schlafähnlicher Trägheit.“
भीष्म उवाच