Shloka 39
Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
ऋतुसंवत्सरौ तिष्य: शीतोष्णे5थ प्रियाप्रिये । यथातीतानि पश्यन्ति तादृश: सत्त्वसंक्षय:,ऋतु, संवत्सर, युग, सर्दी, गर्मी तथा प्रिय और अप्रिय--ये सब वस्तुएँ आकर चली जाती हैं और जाकर फिर आ जाती हैं, यह सब लोग प्रत्यक्ष देखते हैं। उसी प्रकार सत्त्वसंक्षयरूप मोक्ष भी फिर आकर निवृत्त हो सकता है (क्योंकि विज्ञानधाराका कहीं अन्त नहीं है)
ṛtusaṃvatsarau tiṣyaḥ śītoṣṇe ’tha priyāpriye | yathātītāni paśyanti tādṛśaḥ sattvasaṃkṣayaḥ ||
Bhīṣma sprach: „Jahreszeiten und Jahre, der durch Tiṣya gekennzeichnete Zyklus, Kälte und Hitze, Angenehmes und Unangenehmes—die Menschen sehen deutlich, dass all dies kommt, vergeht und wiederkehrt. Ebenso wäre auch die ‘Auflösung des Seins’ (sattva-saṃkṣaya), von der man als Befreiung spricht, von solcher Art—fähig, wiederzukehren und erneut zu enden—da der Strom des Bewusstseins/Wissens, so heißt es, keinen endgültigen Abschluss hat.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma highlights the cyclical nature of worldly experience—seasons, years, heat/cold, pleasant/unpleasant—arguing that what is conditioned by time tends to recur. He then applies this logic to a notion of liberation described as ‘sattvasaṃkṣaya’ (dissolution/exhaustion of being), suggesting it too may be conceived as non-final if one assumes an unending continuity of consciousness/knowledge.
In the Shanti Parva’s instruction to Yudhiṣṭhira, Bhishma is engaged in philosophical exposition. Here he uses observable cycles in nature and experience as an analogy to discuss subtle doctrines about liberation and the continuity (or non-termination) of the cognitive stream.