Shloka 6
Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
कि तु यानि विदुलोकि ब्राह्मणा: शार्ज्र्धन्वनि । माहात्म्यानि महाबाहो शृणु तानि युधिछिर,महाबाहु युधिष्ठिर! जगत्में शार्इ्रधनुष धारण करनेवाले श्रीकृष्णके जिन माहात्म्योंको ब्राह्मणलोग जानते हैं, उन्हें बताता हूँ, सुनो
kiṃ tu yāni viduloke brāhmaṇāḥ śārṅgadhanvani | māhātmyāni mahābāho śṛṇu tāni yudhiṣṭhira ||
Doch nun, o Yudhiṣṭhira mit den mächtigen Armen, höre, wie ich jene großen Vorzüge des Trägers des Śārṅga-Bogens—Śrī Kṛṣṇa—darlege, wie sie, so heißt es, den Brahmanen bekannt sind, die in der heiligen Überlieferung der Welt bewandert sind. Dieses Lob wird dargebracht, um den Geist auf das Dharma auszurichten, indem man der göttlichen Eigenschaften gedenkt, die es tragen und schützen.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma frames ethical instruction through remembrance of Kṛṣṇa’s māhātmya: dharma is strengthened when one attends to exemplars of divine protection, right action, and the sacred authority preserved by learned tradition.
In the Śānti Parva dialogue, Bhīṣma addresses Yudhiṣṭhira and transitions into recounting the celebrated qualities and deeds of Kṛṣṇa, described as the bearer of the Śārṅga bow, as known in Brahminical/learned circles.