Shloka 17
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
निर्वेदादेव निर्वाणं न च किज्चिद् विचिन्तयेत् । सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म निर्वेदेनाधिगच्छति,वैराग्यसे ही निर्वाणपद (मोक्ष) प्राप्त होता है। उसे पाकर मनुष्य किसी अनात्मपदार्थका चिन्तन नहीं करता है। ब्राह्मण संसारसे वैराग्य होनेपर सुखस्वरूप परब्रह्म परमात्माको प्राप्त कर लेता है
nirvedād eva nirvāṇaṁ na ca kiñcid vicintayet | sukhaṁ vai brāhmaṇo brahma nirvedenādhigacchati ||
Allein aus Unverhaftetsein erwächst Befreiung; hat man sie erlangt, grübelt man nicht mehr über irgendetwas, das nicht das Selbst ist. Wenn ein Brahmane innerlich von der Welt gelöst ist, erreicht er durch eben dieses Unverhaftetsein Brahman — die selige höchste Wirklichkeit.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Liberation (nirvāṇa/mokṣa) is said to be attained through nirveda—deep dispassion toward worldly objects and concerns. When dispassion matures, the mind ceases to chase non-Self matters and becomes fit to realize Brahman, described here as bliss itself.
Bharadvāja instructs on the inner discipline of renunciation: he presents dispassion as the decisive means by which a spiritually qualified person (here termed brāhmaṇa) transcends worldly preoccupations and reaches the supreme goal, Brahman.