Shloka 83
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
इत्युक्तास्ते सुतं त्यक्त्वा भूमौ शोकपरिप्लुता: । दहामाना: सुतस्नेहात् प्रययुर्बान्धवा गृहम्,गीधके ऐसा कहनेपर वे शोकमें डूबे हुए भाई-बन्धु अपने उस पुत्रको धरतीपर सुलाकर उसके स्नेहसे दग्ध होते हुए अपने घरकी ओर लौटे
ity uktās te sutaṃ tyaktvā bhūmau śokapariplutāḥ | dahamānāḥ sutasnehāt prayayur bāndhavā gṛham ||
So angesprochen, legten jene Verwandten — vom Kummer überwältigt — den Sohn auf die Erde nieder und, von ihrer Zuneigung zu ihm wie verbrannt, wandten sie sich ab und gingen nach Hause.
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-psychological truth that attachment (sneha) can become a source of inner burning when confronted with loss; it implicitly points toward steadiness and discernment as antidotes to grief-driven collapse.
After hearing Jambuka’s words, the relatives—drowned in sorrow—set the boy down on the ground and, tormented by love for him, leave the scene and return to their home.