Shloka 109
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा । स्वकार्यकुशलाभ्यां ते सम्भ्राम्यन्ते ह नैपुणात्,शोक और दीनतासे आविष्ट होकर वे उस समय रोते हुए वहाँ खड़े ही रह गये। अपना- अपना कार्य सिद्ध करनेमें कुशल गीध और गीदड़ने चालाकीसे उन्हें चक्करमें डाल रक्खा था
śoka-dainya-samāviṣṭā rudantas tasthire tadā | sva-kārya-kuśalābhyāṃ te sambhrāmyante ha naipuṇāt ||
Bhishma sprach: „Von Kummer und Elend überwältigt, standen sie damals dort und weinten. Und obgleich jeder der beiden darin geschickt war, seinen eigenen Zweck zu erreichen, gerieten jene in Verwirrung—überlistet durch bloße List und Raffinesse.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Grief and dejection can paralyze even capable people; emotional overwhelm makes one vulnerable to being misled by others’ cleverness. Ethical steadiness and clarity of mind are implied prerequisites for right action (dharma).
A group, overcome by sorrow, stands weeping and immobilized. Despite their practical competence, they are driven into confusion by another party’s superior craftiness, indicating how psychological distress can be exploited.