Shloka 11
Adhyāya 33: Rauhiṇeya (Balarāma) is welcomed and takes his seat to witness the gadā-engagement
कृच्छुप्राप्तेन च तथा हारयेद् राज्यमागतम् | पणित्वा चैकपाणेन रोचयेदेवमाहवम्,“भला कौन ऐसा होगा, जो सब शत्रुओंको जीत लेनेके बाद जब एक ही बाकी रह जाय और वह भी संकटमें पड़ा हो तो उसके साथ अपने हाथमें आये हुए राज्यको दाँवपर लगाकर हार जाय और इस प्रकार एकके साथ युद्ध करनेकी शर्त रखकर लड़ना पसंद करे?
sañjaya uvāca | kṛcchuprāptena ca tathā hārayed rājyam āgatam | paṇitvā caikapāṇena rocayed evam āhavam |
Sañjaya sprach: „Wer wäre so töricht, ein bereits errungenes Königreich aufs Spiel zu setzen und zu verlieren, nur weil der eine letzte verbliebene Feind in Not geraten ist? Wer würde eine solche Wette wählen—sich selbst daran bindend, unter diesen Bedingungen gegen nur einen Gegner zu kämpfen—nachdem er alle übrigen besiegt hat?“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores prudence and responsibility in kingship: after securing victory, it is ethically and strategically unsound to gamble away an obtained kingdom merely to satisfy a risky, pride-driven condition of single combat.
Sañjaya comments rhetorically on the irrationality of staking a newly won realm in a wager-like agreement to fight a lone remaining foe—especially when that foe is already in difficulty—highlighting the folly of turning near-certain victory into needless risk.