Shloka 67
Bhīma–Duryodhana Gadāyuddha Saṃkalpa
Resolve for the Mace Duel
योत्स्ये5हं संगरं प्राप्प विजेष्ये च रणाजिरे,'रणक्षेत्रमें पहुँचकर मैं तुममेंसे किसी एकके साथ युद्ध करूँगा और मेरा विश्वास है कि समरांगणमें विजय पाऊँगा। पुरुषसिंह! आज मैं सुवर्णपत्रजटित गदाके द्वारा वैरके उस पार पहुँच जाऊँगा, जहाँ जाना किसीके लिये भी अत्यन्त कठिन है
yotsye’haṁ saṅgaraṁ prāpya vijeṣye ca raṇājire | raṇakṣetre meṁ pahuṁcakara maiṁ tumameṁse kisī ekake sātha yuddha karūṁgā aura merā viśvāsa hai ki samarāṅgaṇameṁ vijaya pāūṁgā | puruṣasiṁha! āja maiṁ suvarṇapatrajāṭita gadāke dvārā vairake us pār pahuṁca jāūṁgā, jahāṁ jānā kisīke liye bhī atyanta kaṭhina hai ||
Sañjaya sprach: „Wenn ich das Schlachtfeld erreicht habe, werde ich in diesem Zusammenstoß kämpfen und im Gedränge des Krieges siegen. Auf dem Feld der Schlacht werde ich einen von euch zum Kampf stellen, und ich bin des Sieges in der Kampfarena gewiss. O Löwe unter den Menschen! Heute werde ich mit meiner Keule, geschmückt mit goldenen Platten, jenseits der Feindschaft hinübergelangen — in jenes Reich, das für jeden äußerst schwer zu erreichen ist.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the kṣatriya ideal of unwavering resolve in battle, yet it also hints at the moral cost of vaira (enmity): the speaker frames victory and even death as a ‘crossing beyond enmity,’ suggesting that the culmination of hatred is often the irreversible threshold of destruction.
A warrior, introduced through Sanjaya’s narration, issues a confident challenge: he will enter the battlefield, fight one of the opponents, and win. He emphasizes his weapon—a gold-adorned mace—and declares that today he will pass beyond the realm of enmity, implying a decisive, potentially fatal confrontation.