Shloka 3
योडसौ महाभद्रकुलप्रसूत: सुपूजितो धार्तराष्ट्रेण नित्यम् । सुकल्पित: शास्त्रविनिश्चयज्ञै: सदोपवाहाः समरेषु राजन्,राजन्! वह हाथी महाभद्र नामक गजराजके कुलमें उत्पन्न हुआ था। धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनने नित्य ही उसका आदर किया था, गजशास्त्रके ज्ञाता पुरुषोंने उसे अच्छी तरह सजाया था और सदा ही युद्धके अवसरोंपर वह सवारीके उपयोगमें लाया जाता था
yo 'sau mahābhadrakulaprasūtaḥ supūjito dhārtarāṣṭreṇa nityam | sukalpitaḥ śāstraviniścayajñaiḥ sadopavāhāḥ samareṣu rājan, rājan |
Sañjaya sprach: „Jener Elefant, geboren aus der edlen Linie der großen Mahābhadra-Elefanten, wurde vom Sohn Dhṛtarāṣṭras unablässig geehrt. Kundige, die in den feststehenden Lehren der Elefantenkunde bewandert waren, hatten ihn trefflich geschmückt und ausgerüstet; und, o König—o König—er wurde stets als Reittier gebraucht, sooft sich Schlachten erhoben.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal power in war depends not only on warriors but also on carefully maintained instruments of battle—here, a prized war elephant—showing the ethical tension of investing honor and expertise into means of violence.
Sanjaya describes a particular elephant of renowned pedigree, regularly honored by Duryodhana and expertly outfitted by specialists, emphasizing that it was consistently used as a battle-mount whenever fighting occurred.