Shloka 156
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
ते दृश्यन्तेडपि समरे तावका निहताः परै: । समरांगणमें आपके वे सैनिक शत्रुओंद्वारा मारे जाने लगे। कुछ योद्धा छिन्न-भिन्न हुए रथके पहियों और कुछ कटे हुए विशाल ध्वजोंके साथ ही धराशायी होते दिखायी देने लगे
te dṛśyante 'pi samare tāvakā nihatāḥ paraiḥ |
Sañjaya sprach: Selbst während man sie noch auf dem Schlachtfeld sah, wurden deine eigenen Krieger vom Feind niedergestreckt. Im Wirbel des Kampfes schienen manche zerschmettert zwischen zerbrochenen Wagenrädern zu fallen, andere brachen zusammen, zugleich mit ihren großen Bannern, die niedergeschlagen waren — ein Bild vom raschen Vergehen kriegerischen Stolzes und vom düsteren Preis des Krieges.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality and moral weight of war: even mighty armies and symbols of power (chariots, banners) can be swiftly reduced to ruin. It implicitly warns against attachment to victory and pride, highlighting impermanence and the inevitable suffering produced by armed conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava troops are being killed by the opposing side on the battlefield. He describes scenes of warriors falling amid wrecked chariots and cut-down standards, conveying the chaos and devastation of the ongoing fight.