Shloka 22
Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
नवं ततो<न्यत् समरे प्रगृहा राजा धनुर्घोरतरं महात्मा । शल्यं तु विव्याध शरै: समन्ताद् यथा महेन्द्रो नमुचिं शिताग्रै:,तब महात्मा राजा युधिष्छिरने समरांगणमें दूसरे नये और अत्यन्त भयंकर धनुषको हाथमें लेकर तीखी धारवाले बाणोंसे शल्यको उसी प्रकार सब ओरसे घायल कर दिया, जैसे देवराज इन्द्रने नमुचिको
navaṁ tato 'nyat samare pragṛhya rājā dhanur ghorataraṁ mahātmā | śalyaṁ tu vivyādha śaraiḥ samantād yathā mahendro namuciṁ śitāgraiḥ ||
Sañjaya sprach: Da ergriff der edle König mitten im Kampf einen anderen, neuen Bogen, noch schrecklicher als der vorige, und verwundete Śalya ringsum mit scharfgespitzten Pfeilen, wie der große Indra einst Namuci mit schneidenden Geschossen durchbohrte.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya-dharma: even a righteous ruler may be required to act with decisive, formidable force in war, not from hatred but from duty and strategic necessity. The Indra–Namuci simile frames the act as archetypal victory over a powerful adversary.
Sañjaya describes Yudhiṣṭhira taking up a new and more fearsome bow and surrounding Śalya with volleys of sharp arrows, wounding him from all directions—likened to Indra’s piercing of the asura Namuci.