Shloka 23
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
ततो<भ्यधावतां तूर्ण पाण्डवं रथिनां वरम् । अपने भाईको मारा गया देख कर्णके दो महारथी पुत्र सुषेण और सत्यसेन नाना प्रकारके बाणोंकी वर्षा करते हुए रथियोंमें श्रेष्ठ पाण्डुपुत्र नकुलपर तुरंत ही चढ़ आये ।।
tato 'bhyadhāvatāṃ tūrṇaṃ pāṇḍavaṃ rathināṃ varam | jighāṃsantau yathā nāgaṃ vyāghrau rājan mahāvane ||
Sañjaya sprach: „Dann stürmten sie eilends auf Nakula zu — den Sohn Pāṇḍus, der unter den Wagenkämpfern hervorstach. Karṇas zwei große Wagenkrieger-Söhne, Suṣeṇa und Satyasena, sahen ihren Bruder erschlagen und ließen Pfeile vieler Arten wie Regen niedergehen, indem sie sogleich gegen Nakula anritten. O König, wie zwei Tiger im weiten Wald auf einen Elefanten zustürzen, um ihn zu töten, so überschütteten jene beiden hitzigen Brüder den Mahāratha Nakula mit Pfeilsalven, gleich zwei Wolken, die unablässig Regenvorhänge ergießen.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how personal grief and the desire for retaliation can harden the heart in war, converting loss into intensified aggression. It also reflects the Mahābhārata’s recurring ethical tension: kṣatriya duty to fight versus the moral cost of vengeance-driven violence.
After seeing their brother killed, Karna’s sons Suṣeṇa and Satyasena rush at Nakula and shower him with arrows. Sañjaya describes their attack with a vivid simile: like two tigers charging an elephant in a great forest, and like clouds pouring continuous rain.