Shloka 14
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
त्रिभि: शरैरसम्भ्रान्तो ललाटे वै समार्पयत् । धनुष कट जानेपर उनके ललाटमें शिलापर तेज किये हुए सुनहरे पंखवाले तीन बाणोंद्वारा गहरी चोट पहुँचायी। उस समय चित्रसेनके चित्तमें तनिक भी घबराहट नहीं हुई ।।
sañjaya uvāca | tribhiḥ śarair asambhrānto lalāṭe vai samārpayat | hayāṁś cāsya śarais tīkṣṇaiḥ preṣayāmāsa mṛtyave ||
Sañjaya sprach: Unerschüttert setzte er seinem Gegner drei Pfeile in die Stirn. Dann schickte er mit scharfen Geschossen auch die Pferde in den Tod. Die Szene hebt die düstere Präzision der Kriegskunst hervor—Standhaftigkeit ohne Panik auf der einen Seite und die erbarmungslosen Notwendigkeiten des Krieges auf der anderen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights asambhrānti—steadiness and absence of panic—as a decisive martial virtue, while also reminding that war, even when executed with skill and composure, entails harsh and irreversible outcomes (the killing of warriors and even their horses).
In Sañjaya’s report of the battle, a warrior calmly strikes the opponent’s forehead with three arrows and then shoots the opponent’s horses with sharp arrows, effectively sending them to death and crippling the chariot’s mobility.