Shloka 9
इदं हि वासो यदि वेदृशानां मनस्विनां रौरवमाहवेषु । अदीक्षितानामजिनानि यद्वद् बलीयसां पश्यत पाण्डवानाम्,“इन मनस्वी और बलवान पाण्डवोंका यह मृगचर्ममय वस्त्र तो देखो, जिसे यज्ञमें महात्मालोग धारण करते हैं। मुझे तो इनके शरीरपर ये मृगचर्म यज्ञकी दीक्षाके अधिकारसे रहित जंगली कोलभीलोंके चर्ममय वस्त्रके समान ही प्रतीत होते हैं
idaṃ hi vāso yadi vīdṛśānāṃ manasvināṃ rauravam āhaveṣu | adīkṣitānām ajināni yadvat balīyasāṃ paśyata pāṇḍavānām ||
Vaiśampāyana sprach: «Seht dieses Gewand der mächtigen, hochgesinnten Pāṇḍavas — eine raue Haut, getragen mitten im Kampf. Ein solcher Überwurf mag standhaften Männern ziemen; doch an ihnen erscheint er nicht als heilige Hirschhaut, die mit der Weihe (dīkṣā) im Opfer verbunden ist, sondern eher wie die Felle der Ungeweihten — ein Bild, das sie beschämen soll, indem man ihnen die Würde von Dharma und rituellem Rang abspricht.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social and ethical standing is rhetorically constructed through symbols: a deerskin can signify sacred discipline when linked to dīkṣā (consecration), but the same object can be weaponized as an insult by denying that sacred context. It warns how dharma-language and ritual markers may be used to confer or strip honor.
In the Sabha Parva’s tense court setting, the Pāṇḍavas are being publicly disparaged. Their hide-garments are pointed out and reinterpreted not as dignified, rite-associated attire but as the crude skins of the uninitiated—an attempt to shame them and undermine their prestige.