Shloka 1
पाण्डवानां वनप्रस्थानवर्णनम् / The Pāṇḍavas’ Departure for the Forest
Vidura’s Report and Portents
/ है ० बक। है २ एकसप्ततितमो<्ध्याय: कर्ण और दुर्योधनके वचन, भीमसेनकी प्रतिज्ञा, विदुरकी चेतावनी और द्रौपदीको धृतराष्ट्रसे वरप्राप्ति कर्ण उवाच त्रयः किलेमे हधना भवन्ति दास: पुत्रश्नास्वतन्त्रा च नारी । दासस्य पत्नी त्वधनस्य भग्रे हीनेश्वरा दासधनं च सर्वम्,कर्ण बोला--भद्रे द्रौपदी! दास, पुत्र और सदा पराधीन रहनेवाली स्त्री--ये तीनों धनके स्वामी नहीं होते। जिसका पति अपने ऐश्वर्यसे भ्रष्ट हो गया है, ऐसी निर्धन दासकी पत्नी और दासका सारा धन--इन सबपर उस दासके स्वामीका ही अधिकार होता है
karṇa uvāca | trayaḥ kileme 'dhanā bhavanti dāsaḥ putraś ca svatantrā ca nārī | dāsasya patnī tv adhanasya bhadre hīneśvarā dāsadhanaṃ ca sarvam ||
Karna sprach: „O edle Draupadī, drei gelten als ohne eigenständiges Eigentumsrecht: der Sklave, der Sohn und die Frau, die stets unter der Gewalt eines anderen steht. Und, o Herrin, die Frau eines Sklaven, dessen Besitzer an Vermögen eingebüßt hat—mitsamt dem gesamten Besitz des Sklaven—steht unter der Verfügung des Herrn dieses Sklaven.“
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how appeals to social/legal categories can be used to rationalize injustice. In the dice-hall context, Karṇa’s claim denies Draupadī autonomy by treating dependent persons as lacking property-rights, showing a collapse of dharma when power and rhetoric override compassion and moral restraint.
During the Kaurava-led dice-hall humiliation, Karṇa speaks against Draupadī, arguing that a slave, a son, and a dependent woman have no independent claim to wealth or self-determination. This supports the attempt to treat Draupadī as a transferable object after Yudhiṣṭhira’s loss, escalating the assembly’s wrongdoing.