Shloka 7
Kuntī’s Consolation to Draupadī and Lament for the Dispossessed Pandavas (सभा पर्व, अध्याय 70)
वैशम्पायन उवाच ततः सभ्या: कुरुराजस्य तस्य वाक्यं सर्वे प्रशशंसुस्तथोच्चै: । चेलावेधांश्वापि चक्रुर्नदन्तो हाहेत्यासीदपि चैवार्तनाद:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर एक ओर सभी सभासदोंने कुरुराज दुर्योधनके उस कथनकी उच्च स्वरसे भूरि-भूरि प्रशंसा की और गर्जना करते हुए वे वस्त्र हिलाने लगे तथा वहीं दूसरी ओर हाहाकार और आर्तनाद होने लगा
vaiśampāyana uvāca tataḥ sabhyāḥ kururājasya tasya vākyaṃ sarve praśaśaṃsus tathoccaiḥ | celāvedhāṃś cāpi cakrur nadanto hāhety āsīd api caivārtanādaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Da priesen alle Höflinge laut die Worte jenes Kuru-Königs (Duryodhana). In aufgeregtem Zuruf schwangen sie ihre Gewänder; doch zugleich erhoben sich Rufe „hā hā!“ und ein klagendes Wehgeschrei—ein Zeichen dafür, dass die Versammlung zwischen parteilichem Triumph und moralischem Schmerz gespalten war.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how an assembly can become ethically divided: loud public approval may coexist with genuine distress. It warns that social endorsement is not proof of righteousness; collective noise can mask adharma, while the cries of the afflicted reveal the moral cost.
After Duryodhana’s statement in the royal hall, many courtiers cheer loudly, shout, and wave their garments in celebration. Simultaneously, others react with ‘hā hā’ cries and lamentation, indicating shock, grief, or protest within the same सभा.