Shloka 11
Kuntī’s Consolation to Draupadī and Lament for the Dispossessed Pandavas (सभा पर्व, अध्याय 70)
तस्मिन्नुपरते शब्दे भीमसेनो<ब्रवीदिदम् । प्रगृह्म रुचिरं दिव्यं भुजं चन्दनचर्चितम्,वह कोलाहल शान्त होनेपर भीमसेन अपनी चन्दनचर्चित सुन्दर दिव्य भुजा उठाकर इस प्रकार बोले
tasminn uparate śabde bhīmaseno 'bravīd idam | pragṛhya ruciraṃ divyaṃ bhujaṃ candanacarcitam ||
Als der Lärm verstummt war, hob Bhīmasena seinen schönen, strahlenden, mit Sandelholzpaste bestrichenen Arm und sprach folgende Worte—ein Zeichen dafür, dass er im Begriff stand, die Versammlung mit kraftvollem Willen und moralischer Entrüstung über das soeben Geschehene anzureden.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of public speech in moments of injustice: when disorder quiets, a responsible warrior-leader prepares to speak openly, embodying moral resolve and readiness to defend dharma.
After the commotion in the assembly dies down, Bhīma raises his sandalwood-anointed arm—a gesture of emphasis and readiness—and begins to speak, indicating an impending strong response to the events unfolding in the royal court.