Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
कौरवै: परिभूतां मां कि न जानासि केशव । हे नाथ हे रमानाथ व्रजनाथार्तिनाशन । कौरवार्णवमग्नां मामुद्धरस्व जनार्दन
vaiśampāyana uvāca |
kauravaiḥ paribhūtāṁ māṁ kiṁ na jānāsi keśava |
he nātha he ramānātha vrajanāthārtināśana |
kauravārṇavamagnāṁ mām uddharasva janārdana ||
he govinda! he dvārakāvāsī śrīkṛṣṇa! he gopāṅganāṁ prāṇavallabha keśava! kauravā mama apamānaṁ karanti, kiṁ bhavān na jānāti? he nātha! he ramānātha! he vrajanātha! he saṅkaṭanāśana janārdana! ahaṁ kauravarūpa-samudre nimagnā, mama uddhāraṁ kuru ||
Vaiśampāyana sprach: „Keshava, die Kauravas demütigen mich — weißt du es nicht? O Herr, o Geliebter der Ramā, o Herr von Vraja, Vernichter der Not der Bedrängten! Ich versinke im Ozean, der die Kauravas sind; o Janārdana, rette mich!“
वैशम्पायन उवाच
When social power and legal procedure are corrupted, the victim’s refuge is dharma itself—here voiced as surrender to Krishna, the moral center beyond partisan force. The verse frames injustice as an overwhelming ‘ocean’ and models seeking protection from the highest ethical authority when human institutions fail.
In the Kuru assembly context of Sabha Parva, the speaker reports a desperate appeal addressed to Krishna: the Kauravas are dishonouring the petitioner, who feels overwhelmed and asks to be rescued from the peril symbolized as the ‘Kaurava-ocean.’