Shloka 5
नारदेन दिव्यसभाः कथितुं प्रतिज्ञा
Nārada’s Prelude to Describing the Divine Assemblies
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त्वा स धर्मात्मा वाक््यं तदभिपूज्य च । मुहूर्तात् प्राप्तकालं च दृष्टवा लोकचरं मुनिम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ऐसा कहकर धर्मात्मा युधिष्ठिरने नारदजीके पूर्वोक्त प्रवचनकी बड़ी प्रशंसा की। फिर सम्पूर्ण लोकोंमें विचरनेवाले नारद मुनि जब शन्तिपूर्वक बैठ गये, तब दो घड़ीके बाद ठीक अवसर जानकर महातेजस्वी पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिर भी उनके निकट आ बैठे और सम्पूर्ण राजाओंके बीच वहाँ उनसे इस प्रकार पूछने लगे
vaiśampāyana uvāca evam uktvā sa dharmātmā vākyam tad abhipūjya ca | muhūrtāt prāptakālaṃ ca dṛṣṭvā lokacaraṃ munim |
Vaiśampāyana sprach: Nachdem jener König von rechtschaffener Seele so geredet hatte, erwies er Nāradas Worten die gebührende Ehre. Dann, nach kurzer Weile, als er sah, dass der rechte Zeitpunkt gekommen war, und den Weisen Nārada erblickte—der durch alle Welten wandert—machte er sich daran, sich ihm ehrfürchtig zu nähern, um inmitten der versammelten Könige weiter zu fragen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical conduct in seeking guidance: a ruler should honor wise counsel, wait for the proper moment, and approach a sage with restraint and respect—showing that dharma includes humility, gratitude, and sensitivity to time and circumstance.
After Nārada’s earlier discourse, Yudhiṣṭhira praises and honors it. He then waits briefly, judges that the right time has come, and turns his attention to the world-roaming sage Nārada, preparing to question him further before the gathered assembly.