Shloka 20
नाप्राप्य पाण्डवैश्वर्य संशयो मे भविष्यति । अवाप्स््ये वा श्रियं तां हि शयिष्ये वा हतो युधि,जबतक मैं पाण्डवोंकी सम्पत्तिको प्राप्त न कर लूँ, तबतक मेरे मनमें दुविधा ही रहेगी। इसलिये या तो मैं पाण्डवोंकी उस सम्पत्तिको ले लूँगा अथवा युद्धमें मरकर सो जाऊँगा (तभी मेरी दुविधा मिटेगी)
nāprāpya pāṇḍavaiśvaryaṃ saṃśayo me bhaviṣyati | avāpsye vā śriyaṃ tāṃ hi śayiṣye vā hato yudhi ||
Duryodhana erklärt: „Solange ich nicht die Herrschaft und den Reichtum erlangt habe, die den Pāṇḍava gehören, wird mein Geist in Zweifel und Unruhe verharren. Darum entscheide ich mich für eine äußerste Alternative: Entweder reiße ich mir jenen Glanz selbst an mich, oder ich falle, im Kampf erschlagen, und liege im Tod — erst dann, so glaube ich, endet mein innerer Zwiespalt.“
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how obsession with another’s prosperity breeds perpetual inner turmoil (saṃśaya) and drives one toward unethical extremes. Duryodhana frames peace as impossible without possession, revealing a mindset where desire overrides dharma and makes violence or self-destruction seem acceptable.
In the Sabha Parva context, Duryodhana is voicing his agitation after witnessing the Pāṇḍavas’ rising splendor. He expresses a hard resolve: he will not rest until he acquires their royal fortune, and if he cannot, he prefers death in battle—signaling the escalation toward conflict.