Shloka 15
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
युधिष्ठिराभिषेकं च वासुदेवस्य चार्हणम् । न स्याद् यथा तथा कार्यमेवं सर्वे तदाब्रुवन्,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है उन सबने यह कहा कि “युधिष्ठिरके अभिषेक और श्रीकृष्णकी पूजाका कार्य सफल न हो, वैसा प्रयत्न करना चाहिये”
yudhiṣṭhirābhiṣekaṃ ca vāsudevasya cārhaṇam | na syād yathā tathā kāryam evaṃ sarve tadābruvan, sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ |
Vaiśampāyana sprach: Da erklärten alle Könige: „Es müssen Anstrengungen unternommen werden—auf welche Weise auch immer—damit Yudhiṣṭhiras Weihe und die Ehrung Vāsudevas (Śrī Kṛṣṇas) keinen Erfolg haben.“ (Die Stelle trägt auch die Atmosphäre von Provokation und Drohung: Wer Kṛṣṇas Verehrung nicht erträgt, wird herausgefordert zu antworten und gilt ohne Zweifel als des Todes würdig.)
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how envy and wounded pride can turn sacred public rites—royal consecration and divine honoring—into targets of sabotage. Ethically, it contrasts dharmic celebration and reverence with adharma expressed as obstruction, intolerance, and readiness for violence.
During the context of Yudhiṣṭhira’s great royal rite and the honoring of Kṛṣṇa (Vāsudeva), opponents voice a collective resolve to prevent these acts from succeeding. The surrounding sentiment is one of provocation and escalating hostility toward Kṛṣṇa’s worship and Yudhiṣṭhira’s rising sovereignty.