Shloka 23
अर्जुनस्योत्तरदिग्विजयः
Arjuna’s Northern Conquests and Tribute Collection
चिन्तयामास कृष्णो5थ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात् | क्षणे तस्मिन् स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थित:,उस समय भगवान् श्रीकृष्णने गरुडजीका स्मरण किया। गरुडजी उसी क्षण वहाँ आ गये। उस रथकी ध्वजामें बहुत-से भूत मुँह बाये हुए विकट गर्जना करते रहते थे। उन्हींके साथ सर्पभोजी गरुडजी भी उस श्रेष्ठ रथपर स्थित हो गये। उनके द्वारा वह ध्वज ऊँचे उठे हुए चैत्य वृक्षके समान सुशोभित हो गया
cintayāmāsa kṛṣṇo ’tha garutmantaṃ sa cābhyayāt | kṣaṇe tasmin sa tenāsīc caityavṛkṣa ivotthitaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Da gedachte Kṛṣṇa des Garuḍa, und Garuḍa kam in eben diesem Augenblick herbei. In diesem Moment erhob sich das Standbild auf dem Wagen, das ihn nun trug, und erschien wie ein hoch aufragender heiliger Caitya-Baum — ein Zeichen göttlichen Schutzes.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immediacy of divine support when rightly invoked: remembrance (smaraṇa) and alignment with dharma bring timely protection, symbolized by Garuḍa’s instant arrival and the auspicious elevation of the standard.
Kṛṣṇa mentally invokes Garuḍa; Garuḍa appears at once and becomes associated with the chariot’s standard, which then looks splendid and uplifted like a sacred caitya-tree—marking a powerful, auspicious presence in the scene.