Shloka 39
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
नस किंचिन्न विषहेदिति कृष्णममन्यत । सतुतां नैछिकीं बुद्धि कृत्वा पार्थो युधिष्ठिर:,द्वारकावासिन कृष्णं द्वारवत्यां समासदत् । उनके लिये कुछ भी असहा नहीं है। इस तरह उन्होंने उन्हें सर्वशक्तिमान् एवं सर्वज्ञ माना। ऐसी निश्चयात्मक बुद्धि करके कुन्तीनन्दन युधिष्ठिरने गुरुजनोंके प्रति निवेदन करनेकी भाँति समस्त प्राणियोंके गुरु श्रीकृष्णके पास शीघ्र ही एक दूत भेजा। वह दूत शीघ्रगामी रथके द्वारा तुरंत यादवोंके यहाँ पहुँचकर द्वारकावासी श्रीकृष्णसे द्वारकामें ही मिला
na sa kiñcin na viṣahed iti kṛṣṇam amanyata | sā tu tāṃ naiśikīṃ buddhiṃ kṛtvā pārtho yudhiṣṭhiraḥ | dvārakāvāsinaṃ kṛṣṇaṃ dvāravatyāṃ samāsadat |
Er hielt Kṛṣṇa für einen, dem nichts unerträglich sei. In dieser festen, entschiedenen Überzeugung erkannte Yudhiṣṭhira—Kuntīs Sohn—Śrī Kṛṣṇa als allmächtig und allwissend an und sandte, wie man sich an Lehrer und Älteste wendet, unverzüglich einen Boten zu Ihm. Der Gesandte fuhr auf einem schnellen Wagen, erreichte sogleich die Yādavas und traf Śrī Kṛṣṇa, den Bewohner Dvārakās, dort in Dvāravatī.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler grounded in dharma should seek guidance from the most capable and discerning authority when faced with complex duties. Yudhiṣṭhira’s ‘naiśikī buddhi’ reflects ethical clarity: recognizing Kṛṣṇa’s exceptional capacity and turning to him for counsel rather than acting from haste or pride.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira forms a firm conviction about Kṛṣṇa’s unmatched ability and then approaches him in Dvāravatī (Dvārakā) to meet him—setting up a consultation or request for assistance/advice.