Shloka 36
Pitāmaha-sabhā-varṇana & Hariścandra-māhātmya
Description of Brahmā’s Assembly and the Eminence of Hariścandra
नाटका विविधा: काव्या: कथाख्यायिककारिका: । तत्र तिष्ठन्ति ते पुण्या ये चान्ये गुरुपूजका:,साम, स्तुति, गीत, विविध गाथा तथा तर्कयुक्त भाष्य--ये सभी देहधारी होकर एवं अनेक प्रकारके नाटक, काव्य, कथा, आख्यायिका तथा कारिका आदि उस सभामें मूर्तिमान् होकर रहते हैं। इसी प्रकार गुरुजनोंकी पूजा करनेवाले जो दूसरे पुण्यात्मा पुरुष हैं, वे सभी उस सभामें स्थित होते हैं
nāṭakā vividhāḥ kāvyāḥ kathākhyāyikakārikāḥ | tatra tiṣṭhanti te puṇyā ye cānye gurupūjakāḥ ||
Nārada sprach: „Dort verweilen—als leibhaftige Gegenwarten offenbar—mancherlei Dramen, Dichtungen, Erzählungen, ākhyāyikās und lehrhafte Verse. Dort stehen auch all jene verdienstvollen Seelen, die ihre Lehrer ehren und verehren. So wird jene wunderbare Versammlung als ein Bereich geschildert, in dem Gelehrsamkeit, verfeinerte Rede und Ehrfurcht vor dem Guru nicht nur gepriesen, sondern als lebendige Wirklichkeiten sichtbar werden.“
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse elevates two ideals as intrinsically meritorious: (1) cultivated learning and refined expression (drama, poetry, narrative, aphoristic verse), and (2) reverence toward one’s teacher. In the ethical imagination of the epic, true knowledge is inseparable from humility and guru-honor, and both are counted as puṇya (sources of spiritual merit).
Nārada is describing a marvelous assembly-hall where virtues and cultural excellences are depicted as if they take bodily form and ‘stand’ there. The scene functions as a symbolic catalogue: the sabhā is not only a physical space but a moral-intellectual realm populated by embodied arts and by virtuous people, especially those devoted to honoring their gurus.