Shloka 39
संछिन्नभिन्नकवचं बाणैश्व विदलीकृतम् । सपुत्र निहतं दृष्टवा कर्ण राजा युधिष्ठिर:,उसका कवच छिजन्न-भिन्न हो गया था और सारा शरीर बाणोंसे विदीर्ण हो चुका था। उस अवस्थामें पुत्रसहित मरे हुए कर्णको देखकर बारंबार उसका निरीक्षण करके राजा युधिष्ठिरको इस बातपर पूरा-पूरा विश्वास हुआ। फिर वे पुरुषसिंह श्रीकृष्ण और अर्जुन दोनोंकी भूरि-भूरि प्रशंसा करने लगे
saṁchinna-bhinna-kavacaṁ bāṇaiś ca vidalīkṛtam | sa-putraṁ nihataṁ dṛṣṭvā karṇaṁ rājā yudhiṣṭhiraḥ ||
Als König Yudhiṣṭhira Karṇa erschlagen sah — sein Harnisch von Pfeilen zerschnitten und zerschmettert, sein Leib von Geschossen aufgerissen — und ihn tot neben seinem Sohn liegen sah, prüfte er das Bild immer wieder, bis er der Wahrheit völlig gewiss war. Daraufhin begann er, Śrī Kṛṣṇa und Arjuna wieder und wieder zu preisen, in Anerkennung der entscheidenden Macht und des dharmagemäßen Entschlusses, die dieses düstere Ende im Krieg herbeigeführt hatten.
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights sober recognition after violence: even a righteous side must confront the reality of death and verify truth without haste. Yudhiṣṭhira’s repeated inspection reflects moral seriousness, and his praise of Kṛṣṇa and Arjuna underscores that victory in a dharma-war is attributed not merely to force but to guided resolve and right strategy—yet it remains ethically weighty.
After Karṇa’s fall, Yudhiṣṭhira comes to see the body. Observing the shattered armor and arrow-torn limbs, and noting that Karṇa lies dead along with his son, he repeatedly examines the scene until fully convinced. He then praises Kṛṣṇa and Arjuna for accomplishing what seemed nearly impossible on the battlefield.