Shloka 7
सहसौरों गान्धार योद्धाओंसे घिरा हुआ शकुनि भी अधिरथपुत्र कर्णको मारा गया देख छावनीकी ओर ही भागा ।। कृप: शारद्वतो राजन् नागानीकेन भारत । महामेघनिभेनाशु शिबिरायैव दुद्रुवे,भरतवंशी नरेश! शरद्वानके पुत्र कृपाचार्य मेघोंकी घटाके समान अपनी गजसेनाके साथ शीघ्रतापूर्वक शिबिरकी ओर ही भाग चले
saḥ sahasraśo gāndhāra-yoddhaiḥ parivṛtaḥ śakuniḥ api adhiratha-putraṁ karṇaṁ hataṁ dṛṣṭvā śibirāyaiva dudrāva | kṛpaḥ śāradvato rājan nāgānīkena bhārata mahāmegha-nibhenāśu śibirāyaiva dudrāva ||
Sañjaya sprach: Auch Śakuni—von Tausenden Gandhāra-Kriegern umringt—floh, als er Karṇa, den Sohn Adhirathas, erschlagen sah, geradewegs zum Lager. Und Kripa, der Sohn Śaradvatts, o König, o Bhārata, zog sich eilends mit seinem Elefantenkorps zum Lager zurück, dunkel und dicht wie eine gewaltige Regenwolke.
संजय उवाच
Educational Q&A
The fall of a central champion exposes the instability of adharma-driven alliances: fear and self-preservation quickly replace bravado, showing how unrighteous war corrodes courage, loyalty, and collective resolve.
After Karṇa is seen slain, Śakuni—despite being protected by many Gandhāra fighters—runs back toward the Kaurava camp; Kripa, son of Śaradvat, also rapidly withdraws with his elephant division, described as cloud-like in mass and darkness.