Shloka 39
कनकोकत्तमसंकाशो ज्वलन्निव विभावसु: । स शान्तः पुरुषव्यात्र पार्थसायकवारिणा,नरव्याप्र नरेश! उत्तम सुवर्णके समान कान्तिमान् कर्ण प्रज्वलित अग्निके तुल्य प्रकाशित होता था; परंतु पार्थके बाणरूपी जलसे वह बुझ गया
kanakottama-saṅkāśo jvalann iva vibhāvasuḥ | sa śāntaḥ puruṣavyāghra pārtha-sāyaka-vāriṇā ||
Śalya sprach: „O Tiger unter den Menschen, o König! Karṇa leuchtete wie das edelste Gold, lodernd wie das Feuer selbst. Doch jener lodernde Held wurde gelöscht — zur Ruhe gebracht — durch den wassergleichen Pfeilregen Pārthas (Arjunas).“
शल्य उवाच
Educational Q&A
Martial brilliance and worldly splendor, however radiant, are not permanent; in war they can be extinguished by stronger force, skill, and the unfolding of destiny—highlighting the fragility of pride and the inevitability of consequence.
Śalya describes Karna’s former blazing radiance—like fire or the sun—and states that it was ‘quenched’ by Arjuna’s arrows, using the metaphor of water extinguishing flame to depict Karna’s defeat.