Shloka 3
कर्ण तु शूरं पतितं पृथिव्यां शराचितं शोणितदिग्धगात्रम् । यदृच्छया सूर्यमिवावनिस्थं दिदृक्षव: सम्परिवार्य तस्थु:,शूरवीर कर्ण पृथ्वीपर पड़ा हुआ था। उसके शरीरमें बहुत-से बाण व्याप्त हो रहे थे तथा सारा अंग खूनसे लथपथ हो रहा था। उस अवस्थामें दैवेच्छासे पृथ्वीपर उतरे हुए सूर्यके समान उसे देखनेके लिये सब लोग उसकी लाशको घेरकर खड़े हो गये
karṇaṃ tu śūraṃ patitaṃ pṛthivyāṃ śarācitaṃ śoṇitadigdhagātram | yadṛcchayā sūryam ivāvani-sthaṃ didṛkṣavaḥ samparivārya tasthuḥ ||
Sañjaya sprach: Karṇa, jener Held, war zur Erde gefallen, von vielen Pfeilen durchbohrt und am ganzen Leib mit Blut beschmiert. Dort liegend, wie die Sonne, die durch eine seltsame Wendung des Geschicks auf den Boden herabgestiegen wäre, wurde er zum Anblick, der alle Augen anzog: Die Menschen standen um ihn, umringten seinen Leichnam und begehrten, ihn zu schauen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of martial glory: a warrior’s fame can remain radiant even when the body is broken. It also points to the role of yadṛcchā—an unpredictable turn of fate—suggesting that human prowess operates within larger forces, and that the battlefield exposes both the dignity and the fragility of kṣatriya life.
Sañjaya reports that Karṇa has fallen on the battlefield, riddled with arrows and covered in blood. His fallen form draws onlookers, who gather around and stand encircling him, as if beholding a sun-like figure brought down to earth by destiny.