Shloka 67
दृढाहतः पत्रिभिरुग्रवेगै: पार्थेन कर्णो विविधै: शिताग्रै: बभौ गिरिरगैरिकधातुरक्त: क्षरन् प्रपातैरिव रक्तमम्भ:,अर्जुनके भयंकर वेगशाली और तेजधारवाले नाना प्रकारके बाणोंद्वारा गहरी चोट खाकर कर्ण अपने अंगोंसे रक्तकी धारा बहाता हुआ उस पर्वतके समान सुशोभित हुआ, जो गेरु आदि धातुओंसे रँगा होनेके कारण अपने झरनोंसे लाल पानी बहाया करता है
sañjaya uvāca | dṛḍhāhataḥ patribhir ugravegaiḥ pārthena karṇo vividhaiḥ śitāgraiḥ | babhau girir gairikadhāturaktaḥ kṣaran prapātair iva raktam ambhaḥ ||
Sañjaya sprach: Hart getroffen von Pārthas Pfeilen—befiedert, von schrecklicher Geschwindigkeit und mit vielerlei scharfen Spitzen—leuchtete Karṇa auf, während Blut aus seinen Gliedern strömte, wie ein Berg, gerötet von ockerhaltigen Erzen, der aus seinen Kaskaden purpurnes Wasser ergießt. Das Bild zeigt die düstere Erhabenheit des Krieges: Tapferkeit währt, doch das Leiden des Leibes offenbart den schweren moralischen Preis unablässigen Kampfes.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of kṣatriya warfare: even when courage and martial brilliance remain, the physical reality of injury and bloodshed exposes the grave human cost. It invites reflection on dharma in conflict—duty pursued amid suffering—and the ethical weight carried by those who fight.
Sañjaya narrates that Arjuna strikes Karna with many swift, sharp, feathered arrows. Karna, deeply wounded, bleeds profusely; yet he appears striking—compared to a mountain reddened by minerals, sending down red torrents from its waterfalls.