Shloka 43
स सायक: कर्णभुजप्रसृष्टो हुताशनार्कप्रतिमो महाई: । महोरग: कृतवैरो<र्जुनेन किरीटमाहत्य ततो व्यतीयात्,कर्णके हाथोंसे छूटा हुआ वह अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी, बहुमूल्य बाण, जो वास्तवमें अर्जुनके साथ वैर रखनेवाला महानाग था, उनके किरीटपर आघात करके पुनः वहाँसे लौट पड़ा
sa sāyakaḥ karṇabhujaprasṛṣṭo hutāśanārkapratimo mahāiḥ | mahoragaḥ kṛtavairo 'rjunena kirīṭam āhatya tato vyatīyāt ||
Sañjaya sprach: Der Pfeil, der aus Karṇas Arm entsandt wurde—glühend wie Feuer und Sonne, von unschätzbarem Wert—glich einer gewaltigen Schlange, die Arjuna Feindschaft trug. Er traf Arjunas Diadem, wich dann ab und fuhr weiter. Dieser Augenblick zeigt, dass im Toben des Krieges selbst ein beinahe tödlicher Schlag abgelenkt werden kann und die Grenze zwischen Können und Schicksal erschreckend dünn ist.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the precariousness of life in battle and the interplay of human effort and destiny: even a supremely powerful, well-aimed weapon may result in a limited outcome, reminding readers that victory is not secured by prowess alone.
Sañjaya describes Karṇa shooting a blazing, precious arrow that is likened to a great serpent hostile to Arjuna; it strikes Arjuna’s crown (kirīṭa) and then passes on rather than killing him.