Shloka 39
स वै किरीटं बहुरत्नभूषितं जहार नागोडर्जुनमूर्थतो बलात् | गिरे: सुजाताड्कुरपुष्पितद्रुमं महेन्द्रवज़: शिखरोत्तमं यथा,उस नागने नाना प्रकारके रत्नोंसे विभूषित पूर्वोक्त किरीटको अर्जुनके मस्तकसे उसी प्रकार बलपूर्वक हर लिया, जैसे इन्द्रका वज्र वृक्षों और लताओंके नवजात अंकुरों तथा पुष्पशाली वृक्षोंसे सुशोभित पर्वतके उत्तम शिखरको नीचे गिरा देता है
sa vai kirīṭaṃ bahuratnabhūṣitaṃ jahāra nāgoḍarjunamūrdhato balāt | gireḥ sujātāṅkurapuṣpitadrumaṃ mahendravajraḥ śikharoत्तamaṃ yathā ||
Sañjaya sprach: Dann riss er mit bloßer Gewalt Arjuna das mit vielerlei Edelsteinen geschmückte Diadem vom Haupt—wie Indras Vajra den edelsten Gipfel eines Berges niederstreckt, der von frischen Trieben, blühenden Bäumen und rankenden Schlingpflanzen geziert ist.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of external honor: symbols of status (like a jeweled crown) can be stripped away in a moment by force. In the ethical atmosphere of the Mahābhārata’s war, it warns that pride in outward glory is unstable, while true worth must rest on inner steadiness and righteous conduct.
Sañjaya describes a dramatic battlefield moment in which an opponent forcibly snatches Arjuna’s jewel-studded diadem from his head. The act is compared to Indra’s thunderbolt knocking down a mountain’s finest peak, emphasizing sudden, overwhelming violence and the shock of seeing a great warrior’s emblem of honor torn away.