Shloka 32
ततः शर: सो5भ्यहनत् किरीटं तस्येन्द्रदत्तं सुदृढं च धीमतः । अथार्जुनस्योत्तमगात्रभूषणं धरावियद्द्योसलिलेषु विश्रुतम्,बुद्धिमान् अर्जुनके मस्तकको विभूषित करनेवाला किरीट भूतल, अन्तरिक्ष, स्वर्ग और वरुणलोकमें भी विख्यात था। वह मुकुट उन्हें इन्द्रने प्रदान किया था। कर्णका चलाया हुआ वह सर्पमुख बाण रथ नीचा हो जानेके कारण अर्जुनके उसी किरीटमें जा लगा
tataḥ śaraḥ so ’bhyahanat kirīṭaṃ tasyendradattaṃ sudṛḍhaṃ ca dhīmataḥ | athārjunas yottamagātrabhūṣaṇaṃ dharāviyaddyo-salileṣu viśrutam ||
Sañjaya sprach: Dann traf jener Pfeil die Krone des weisen Arjuna—das überaus feste Diadem, das Indra ihm geschenkt hatte. Diese Krone, Arjunas edelster Schmuck, war berühmt auf Erden, im Himmel und selbst unter den himmlischen Wassern. Weil der Wagen sich gesenkt hatte, fand Karṇas schlangenmündiger Schaft nicht Arjunas Haupt, sondern jene berühmte Krone—und zeigte, wie im Krieg Glück, Können und Umstand gemeinsam über Leben und Tod entscheiden.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a contest of great warriors, outcomes hinge not only on valor and skill but also on circumstance and destiny; divine protections and small shifts (like a chariot’s lowering) can avert death, reminding one to act with resolve while recognizing forces beyond control.
Sañjaya describes Karṇa’s shot: a powerful arrow strikes Arjuna’s Indra-given crown. Because the chariot had sunk/been lowered, the missile hits the diadem rather than Arjuna’s head, emphasizing the narrow margin between life and death in the battle.