Shloka 14
तस्मिन् सुघोरे तुमुले वर्तमाने प्रधानभूयिष्ठतरैः समन्तात् । दुःशासनं तत्र समीक्ष्य राजन् भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा,जज्वाल क्रोधादथ भीमसेन आज्यप्रसिक्तो हि यथा हुताश: । राजन! वहाँ चारों ओर जब प्रधान-प्रधान वीरोंका वह अत्यन्त घोर तुमुल युद्ध चल रहा था, उस समय अचिन्त्यपराक्रमी महाबाहु भीमसेन दुःशासनको देखकर पिछली बातें याद करने लगे--*देवी द्रौपदी रजस्वला थी। उसने कोई अपराध नहीं किया था। उसके पति भी उसकी सहायतासे मुँह मोड़ चुके थे तो भी इस दुःशासनने द्रौपदीके केश पकड़े और भरी सभामें उसके वस्त्रोंका अपहरण किया।” उसने और भी जो-जो दुःख दिये थे, उन सबको याद करके भीमसेन घीकी आहुतिसे प्रज्वलित हुई अग्निके समान क्रोधसे जल उठे
sañjaya uvāca | tasmin sughore tumule vartamāne pradhānabhūyiṣṭhataraiḥ samantāt | duḥśāsanaṃ tatra samīkṣya rājan bhīmo mahābāhur acintyakarmā | jajvāla krodhād atha bhīmasena ājyaprasikto hi yathā hutāśaḥ |
Sañjaya sprach: O König, als jene überaus schreckliche und tobende Schlacht ringsum wütete, beherrscht von den vornehmsten Helden, erblickte Bhima, der mächtigarmige, dessen Taten jenseits aller Vorstellung liegen, dort Duhshasana. Im Gedenken an die begangenen Frevel loderte Bhimasena vor Zorn auf, wie ein Feuer, das aufflammt, wenn man es mit Ghee nährt. Dieser Zorn war nicht bloß Schlachtwut, sondern eine moralische Abrechnung im Sinne des Dharma: die fällige Folge für Duhshasanas frühere Schmach an Draupadi, die nun im Kriegschaos ihre Vergeltung verlangte.
संजय उवाच