Shloka 95
जगर्जुरुच्चैर्बलवच्च विव्यधु: शरै: सुमुक्तिरितरेतरं पृथक् । शत्रुओंको तपानेवाले नरेश! हाथीसवार, घुड़सवार तथा रथी योद्धा विजय चाहते हुए स्वर्गलोकमें जानेके लिये उत्सुक हो शत्रुओंपर टूट पड़ते, उच्च स्वरसे गर्जते और अच्छी तरह छोड़े हुए बाणोंद्वारा एक-दूसरेको पृथक्-पृथक् गहरी चोट पहुँचाते थे || ९४ इ ।।
jagarjur uccair balavac ca vivyadhuḥ śaraiḥ sumuktair itaretaraṃ pṛthak | śarāndhakāre tu mahātmabhiḥ kṛte mahāmṛdhe yodhavaraiḥ parasparam | caturdiśo vai vidiśaś ca pārthiva prabhā ca sūryasya tamo-vṛtābhavat ||
Karna sprach: „Laut brüllten sie und trafen einander mit großer Wucht, jeder für sich, mit wohlgelösten Pfeilen und fügten tiefe Wunden zu. In jener weiten und schrecklichen Schlacht schufen die besten Krieger—hochgesinnte Männer—durch ihr gegenseitiges Schießen eine Finsternis aus Pfeilen. O König, die vier Himmelsrichtungen und die Zwischenrichtungen, ja selbst der Glanz der Sonne, wurden von diesem Dunkel verhüllt.“
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The passage underscores how unchecked martial fury can eclipse even natural order: the ‘darkness of arrows’ symbolizes the moral and cosmic obscuration that accompanies mass violence. It implicitly warns that prowess without restraint turns the battlefield into a realm where clarity (light) is lost.
Karna narrates the intensity of the fighting: warriors roar and shoot expertly, wounding one another. The volume of missiles becomes so dense that it is described as a literal darkness, covering all directions and even dimming the sun’s radiance.