तदनन्तर उस महायुद्धमें फटते हुए पर्वत और गर्जते हुए मेघके समान उसके रथका गम्भीर घोष प्रकट हुआ ।। ततः शरशतैस्तीक्ष्णै: कर्ण आकर्णनि:सृतै: । जघान पाण्डवबलं शतशो5थ सहस्रश:,तत्पश्चात् कर्णने कानतक खींचकर छोड़े गये सैकड़ों तीखे बाणोंद्वारा पाण्डव-सेनाके सैकड़ों और हजारों वीरोंका संहार कर डाला
tataḥ śaraśataiḥ tīkṣṇaiḥ karṇa ākārṇaniḥsṛtaiḥ | jaghāna pāṇḍavabalaṃ śataśo 'tha sahasraśaḥ ||
Sañjaya sprach: Daraufhin schlug Karṇa—indem er hunderte rasiermesserscharfer Pfeile, bis ans Ohr zurückgezogen, entsandte—auf das Heer der Pāṇḍavas ein und streckte ihre Krieger zu Hunderten, ja zu Tausenden nieder.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension of kṣatriya-dharma: extraordinary martial skill can be ‘right’ within the warrior code, yet it produces immense suffering. It invites reflection on how duty, ambition, and rage in war rapidly magnify harm.
Sañjaya reports that Karṇa unleashes volleys of fully drawn, sharp arrows and devastates the Pāṇḍava forces, killing fighters in vast numbers—signaling a fierce surge in the battle’s intensity.