Shloka 45
कर्णपर्व — अध्याय ५९
Arjuna Breaks the Encirclement; Bhīma Reinforces
'शत्रुओंको संताप देनेवाले कुन्तीकुमार! वह देखो, तुम्हारे वानरध्वजको देखकर समरमें तुम्हारे साथ द्वैरथ युद्ध चाहता हुआ राधापुत्र कर्ण इधर लौट पड़ा है ।। वधाय चात्मनो<शभ्येति दीप्तास्यं शलभो यथा । कर्णमेकाकिनं दृष्टवा रथानीकेन भारत
śatrūn ko santāpa denevāle kuntīkumāra! vaha dekho, tumhāre vānaradhvajako dekhakara samare meṁ tumhāre sātha dvairatha-yuddha cāhatā huā rādhāputra karṇa idhara lauṭa paṛā hai. vadhāya cātmano 'śabhyeti dīptāsyaṁ śalabho yathā. karṇam ekākinaṁ dṛṣṭvā rathānīkena bhārata.
Sañjaya sprach: „O Sohn der Kuntī, der den Feinden Qual bereitet—sieh! Als er dein Affenbanner erblickte, kehrte Karna, der Sohn der Rādhā, auf diese Seite zurück, im Verlangen nach einem unmittelbaren Wagen-gegen-Wagen-Duell mit dir im Kampf. Er stürzt seinem eigenen Tod entgegen, wie eine Motte in die lodernde Flamme fliegt. O Bhārata, da Karna allein steht, (sieht er sich) einer dicht geschlossenen Masse von Wagen in Schlachtordnung gegenüber.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how overpowering resolve mixed with pride can become self-destructive: Karna, stirred by Arjuna’s emblem and the call of single combat, advances as if drawn to inevitable death—like a moth to flame—highlighting the ethical tension between warrior duty and reckless overconfidence.
Sanjaya reports to the Kuru king that Karna, seeing Arjuna’s monkey-banner, turns back toward him seeking a direct chariot duel. The narration frames Karna’s advance as ominous and perilous, and notes that Karna is seen standing alone against a larger chariot array.