Shloka 79
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
अभवन्मे मती राजन् नैषामस्तीति जीवितम् | राजन! समरांगणमें एक-दूसरेको डाँट बताते हुए उन शूरवीरोंको देखकर मेरे मनमें यह विचार उठता था कि अब इनका जीवन नहीं रहेगा || ७८ ई || तेषां दृष्टवा तु क्रुद्धानां वपूंष्यमिततेजसाम्
abhavan me mati rājann naiṣām astīti jīvitam | rājann samara-aṅgaṇe eka-dūṣareko ḍāṅṭa batāte huye tān śūrān vīkṣya mama manasi ayaṃ vicāraḥ samutthitaḥ—idānīm eṣāṃ jīvitaṃ na bhaviṣyati || teṣāṃ dṛṣṭvā tu kruddhānāṃ vapūṃṣy amita-tejasām ||
Sañjaya sprach: «O König, mir kam der Gedanke, dass diese Krieger nicht überleben würden. Als ich sie auf dem Schlachtfeld sah, wie sie einander wütend herausforderten und scharf zurechtwiesen, formte sich in meinem Geist der Gedanke: ‘Nun wird ihr Leben nicht bestehen bleiben.’ Und als ich die Leiber jener erzürnten Helden erblickte, die in unermesslichem Glanz erstrahlten…»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the moral gravity and inevitability that accompany unchecked wrath in war: mutual provocation and anger on the battlefield become signs of imminent destruction, reminding the listener that kṣatriya valor, when fused with rage, often culminates in fatal outcomes.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra his ominous perception during the battle: seeing the warriors angrily taunting one another and witnessing their formidable, radiant forms, he concludes that their confrontation is about to end in death.