Shloka 18
कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
मन:शिलोज्ज्वलापाड्ग्यो गौर्यस्त्रिककुदाउ्जना:,“जिनके नेत्रोंके प्रान्नभाग मैनसिलके आलेपसे उज्ज्वल हैं, दोनों नेत्र और ललाट अंजनसे सुशोभित हैं तथा जिनके सारे अंग कम्बल और मृगचर्मसे आवृत हैं, वे गोरे रंगवाली प्रियदर्शना (परम सुन्दरी) रमणियाँ मृदंग, ढोल, शंख और मर्दल आदि वाद्योंकी ध्वनिके साथ-साथ कब नृत्य करती दिखायी देंगी
manaḥśilojjvalāpāṅgyo gauryas trikakudāñjanāḥ
Karna sprach: „Wann werde ich jene hellhäutigen, lieblichen Frauen wiedersehen—deren Augen vom roten Salböl der manaḥśilā leuchten, deren Augen und Stirn mit Kajal geschmückt sind—wie sie zum widerhallenden Klang von Trommeln, Kesseltrommeln, Muschelhörnern und mṛdaṅgas tanzen? Ihre Glieder sind in Decken und Hirschfelle gehüllt; doch ihre Schönheit und ihr Reiz bleiben unverkennbar.“
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the inner cost of war: even a mighty warrior like Karna is haunted by memories of peaceful, cultured life—beauty, music, and celebration—revealing how conflict severs one from ordinary human joys and intensifies longing for what is lost.
In the Karna Parva context, Karna speaks in a reflective, yearning tone, imagining a return to scenes of festivity where beautiful women dance to instruments. The contrast between battlefield reality and remembered courtly pleasures underscores his emotional state amid the war.